سوپر آلیاژها

با گذشت زمان و پیشرفت صنایع مختلف نیاز طراحان به مواد مستحکم­ تر و مقاوم ­تر در برابر خوردگی افزایش یافته است. فولادهای زنگ ­نزن توسعه داده شده و به کار رفته در دهه­ های دوم و سوم قرن ۲۰ میلادی، نقطه شروعی برای برآورده شدن خواسته ­های مهندسی در دماهای بالا بودند. هنگامی­ که نیازهایی از قبیل استحکام کافی در برابر بارگذاری، خزش و خستگی مورد نظر باشد، سوپرآلیاژها(پایه نیکل) به عنوان مواد قابل استفاده در دماهای بالا(بالاتر از ۸۰۰ درجه سانتیگراد) کاملاً شناخته شده هستند.

در سال ۱۹۲۰ میلادی افزودن آلومینیوم و تیتانیوم به آلیاژهای از نوع نیکروم(nichrom type) به عنوان اختراع به ثبت رسید، ولی صنعت سوپرآلیاژها با پذیرش آلیاژ کبالت(وایتالیم) برای برآورده کردن نیاز به استحکام در دمای بالا در موتورهای هواپیما پدیدار شد. به طور کلی سوپرآلیاژها، در سه گروه پایه نیکل، پایه آهن _ نیکل و پایه کبالت که هرکدام از نظر ماکروسکوپی به دو نوع ریخته و کارشده(شامل آلیاژهای متالورژی پودر) تقسیم بندی می ­شوند و عموماً در دماهای بالاتر از۵۴۰ درجه سانتیگراد مورد استفاده قرار می­ گیرند.

سوپرآلیاژهای پایه آهن _ نیکل معمولاً به صورت کارشده موجود می­ باشند، در حالی­که دو گروه دیگر بسته به نوع کاربرد و ترکیب شیمیایی می ­توانند به صورت ریخته­ گری شده و یا کارشده در دسترس قرار بگیرند.

مطالب مرتبط

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یازده − ده =